L’ESSENZIALE

L’ESSENZIALE powstało po czasie uwalniania się od tego, co zbędne — w chwili, gdy to, co zewnętrzne, zdążyło już utracić część swojego ciężaru, a spojrzenie zaczęło układać się na nowo. Wraz z ustąpieniem nadmiaru nie odsłoniła się pustka. Przeciwnie — ujawniła się pełnia, która nie wymagała żadnego dopełnienia. Była obecna od dawna, lecz pod nieustanną obecnością tego, co „więcej”, stała się niemal niedostrzegalna. Z tego doświadczenia dzieło rozwinęło się intuicyjnie. Niemal nienaruszona powierzchnia otacza niewielką, skoncentrowaną kompozycję z pereł. Jej obecność nie wynika z rozmiaru ani ilości, lecz z koncentracji. To, co pojedyncze, nabiera znaczenia, ponieważ nic z nim nie konkuruje. Wolnej przestrzeni nie należy więc rozumieć jako nieobecności. Jest ona warunkiem postrzegania. Pozwala temu, co istotne, wyłonić się bez inscenizacji. L’ESSENZIALE nie opowiada ani o ascezie, ani o wyrzeczeniu. Dzieło opisuje raczej przemianę spojrzenia: odejście od przekonania, że pełnia powstaje poprzez dodawanie, ku rozpoznaniu, że może ona być już obecna. To, co wcześniej pozostawało ukryte pod nadmiarem, otrzymuje przestrzeń. A wraz z tą przestrzenią pojawia się klarowność. Pełni nie trzeba było tworzyć.